black_venus.jpg

Black Venus

Black Venus icon_trailer.png

Het meest schokkende aan BLACK VENUS is dat het allemaal echt gebeurd is. Saartjie Baartman werd begin negentiende eeuw als kermisattractie uit Zuid-Afrika naar Europa gehaald. De jonge vrouw van het Khoikhoi-volk werd als ‘Hottentot Venus’ op de aanplakbiljetten aangekondigd, en tentoongesteld aan een verwend en verveeld publiek. Ze was een sensatie in Londen en Parijs met haar geprononceerde billen.
Als ze na vijf jaar vernederingen overlijdt aan de gevolgen van syfilis, de pokken en longontsteking, is het nog niet genoeg. Franse wetenschappers zetten haar organen op sterk water, waarna deze samen met haar skelet tot 2002 te zien waren in een Parijs museum.
BLACK VENUS van regisseur Abdellatif Kechiche, die eerder het succesvolle LA GRAINE ET LE MULET maakte, is een indrukwekkende maar geen gemakkelijke film. Dat komt vooral door de ogenschijnlijk onaangedane manier waarop Saartjie (Yahima Torrès in een geweldig debuut) alles ondergaat. Als er een rechtszaak gevoerd wordt omdat zij als slaaf zou werken, verklaart ze zelf dat ze alles uit vrije wil doet.
Het maakt dat je als kijker ongewild in de rol van toeschouwer wordt gedwongen. Je zit zelf als het ware midden tussen het schreeuwende en joelende publiek, dat niet verder kijkt dan de buitenkant en Saartjie beschouwt als een exotische wilde. Een knappe prestatie van Kechiche. Zoals NRC Handelsblad schreef: ‘BLACK VENUS van Abdellatif Kechiche is een grootse film van één van de belangrijkste filmregisseurs van dit moment.'