janine.jpg

Janine

  • regie: Paul Cohen

  • met: Janine Jansen

  • NED •documentaire • 2010 • 89 min.

Janine icon_trailer.png

Een beetje pijnlijk was het wel. Tijdens het laatste Nederlands Film Festival ging de documentaire JANINE met veel tam-tam in première, terwijl hoofdpersoon Janine Jansen amper een maand eerder had laten weten dat ze op doktersadvies voorlopig al haar concerten moest afzeggen. De virtuoze violiste zat er mentaal en fysiek volledig doorheen. De Volkskrant strooide vervolgens nog eens extra zout in de wonde door de docu over Jansen te karakteriseren als een ‘Kroniek van een aangekondigde burnout’.
Wie het ontluisterende portret van Jansen ziet snapt direct waarom. Filmmaker Paul Cohen volgde haar drie jaar lang op de voet tijdens haar ongelofelijk hectische bestaan. Jansen blijkt een leven te leiden waarin ze over de hele wereld letterlijk van concertzaal naar concertzaal vliegt en heel veel tijd kwijt is aan het instuderen van nieuwe muziek. Tussendoor heeft ze ook nog allerlei andere verplichtingen - naar haar fans, haar muziekmaatschappij, etcetera. De in 1978 geboren Jansen is namelijk veel meer dan zomaar een violiste. Ze is een ‘product’ dat voortdurend door haar handige managers in de markt wordt gezet. Met succes, maar nu we de afloop kennen heeft dat succes wel een wrange bijsmaak.
Het bijzondere van JANINE is dat we als kijker veel over haar te weten komen, vooral dankzij de mensen uit haar directe omgeving. Zo weet haar ex-vriend (en collega-violist) Julian Rachlin precies de juiste snaar te raken als hij het heeft over haar dwangmatige zucht naar roem en perfectie. De gesprekken met Jansen zelf blijven wat aan de oppervlakte doordat zij liever - én beter - spreekt via haar viool. Ook daarvoor is veel ruimte, want ondanks alle dramatiek is JANINE toch bovenal een muziekfilm.