joy.jpg

Joy

Joy icon_trailer.png

Het kwam voor velen als een verrassing op de 30e editie van het Nederlands Film Festival dit najaar. JOY van Mijke de Jong (TUSSENSTAND) kreeg het Gouden Kalf voor de beste lange speelfilm en liet zo publiekstrekkers als TIRZA en DE GELUKKIGE HUISVROUW achter zich. En daar bleef het niet bij. De film kreeg ook nog eens een kalf voor het beste scenario en de beste vrouwelijke bijrol (Coosje Smid). ‘JOY is een film die de liefde voor cinema uitstraalt en ons het diepst raakte’, oordeelde de jury. Smalende filmrecensenten hadden geen goed woord over voor deze eigenzinnige keuze. Hoeveel mensen hadden de film nu eigenlijk gezien? (Zij niet, in ieder geval.) Toch hadden deze critici beter kunnen weten, want De Jong’s werk blijft nooit onopgemerkt. JOY is het laatste deel van een drieluik over meisjes op weg naar volwassenheid, en ook de eerste twee delen werden bekroond. BLUEBIRD won een Kristallen Beer in Berlijn en HET ZUSJE VAN KATIA kreeg twee Gouden Kalveren.
Joy is achttien, werkt als afwasser en heeft een Servisch vriendje. Als pasgeborene is ze achtergelaten op een bankje in de stad, in een handtas met haar naam op een briefje: Joy. Hoe wrang kun je het hebben? Haar jeugdjaren in een tehuis hebben haar gemaakt tot wat ze nu is: een felle en tegelijkertijd kwetsbare jonge vrouw die hunkert naar liefde en geborgenheid. Ze wil haar moeder vinden om te achterhalen waarom ze in de steek is gelaten. Pas dan kan ze verder met haar leven, besluit ze. Het wordt een obsessieve zoektocht.
Door De Jong’s specifieke wijze van filmen en de realistische context komen we heel dicht bij de kracht en kwetsbaarheid van Joy - prachtig naturel verbeeld door debutante Samira Maas.