submarino.jpg

Submarino

Submarino icon_trailer.png

Thomas Vinterberg was na het overrompelende succes van FESTEN ruim tien jaar uit beeld. De paar films die hij na zijn wereldhit maakte, werden niet gewaardeerd of zelfs niet verspreid. Maar met SUBMARINO is Vinterberg weer helemaal terug. Dat wil niet zeggen dat deze tragedie, gebaseerd op de gelijknamige roman van Jonas T. Bengtsson, door het grote publiek omarmd zal worden. De ware filmliefhebber beseft evenwel dat de werkelijkheid soms nóg rauwer en treuriger is. Die laat zich meeslepen door overtuigend spel, door een levensecht verhaal en daarbij passend camerawerk. En dat is wat het intense SUBMARINO te bieden heeft, in optima forma zelfs.
De toon van de film wordt al aan het begin gezet. In een groezelig appartement verzorgen twee tieners hun babybroertje. Hun moeder is óf niet thuis óf straalbezopen, en een vader kennen ze niet. Gespeend van enige vorm van liefde, en zo jong al met volwassen taken belast, dat kan niet goed gaan. En dat klopt. Een dramatische gebeurtenis tekent het leven van deze twee broers.
Twintig jaar later zien we de broers afzonderlijk terug. De oudste, Nick (een geweldige rol van Jakob Cedergren), is net ontslagen uit de gevangenis. Hij heeft een kort lontje en leidt een leeg leven dat gevoed wordt met bier. Toch probeert hij zichzelf beter in de hand te houden. Zijn jongere broer (Peter Plaugborg) is een alleenstaande vader. Hij voelt zich zeer verantwoordelijk voor de opvoeding van zijn zoontje, maar zijn drugsverslaving zit hem daarbij in de weg. De twee broers zien elkaar weer op de begrafenis van hun moeder en later opnieuw, tegen het aangrijpende en hoopvolle einde van de film.