divingbell+butterfly.jpg

The diving bell and the butterfly

The diving bell and the butterfly icon_trailer.png

Stel je voor: je bent veertiger, in de bloei van je leven, hebt een leuk gezin, een minnares plus een superbaan. En dan ben je plots van top tot teen verlamd. Je kunt niets meer: niet bewegen, praten, slikken of wat dan ook. Alleen je hersenen, oren en één oog werken nog. Dat overkwam de Franse Elle-hoofdredacteur Jean-Dominique Bauby in 1995 na een beroerte.
Voor Bauby was dat hels, zo wordt duidelijk in THE DIVING BELL AND THE BUTTERFLY. Als man van de wereld was hij immers plotseling van de hele wereld afgesloten. Dankzij een geduldige logopediste leerde hij echter weer te communiceren: door met zijn oog te knipperen kon hij letter-voor-letter woorden en zinnen maken. Uiteindelijk schreef hij op die manier een biografie. Een dramaturg had het niet zo durven bedenken, maar slechts een paar dagen nadat dit boek in 1997 uitkwam overleed Bauby.
De Amerikaanse regisseur/kunstenaar Julien Schnabel gebruikte de biografie als basis voor THE DIVING BELL AND THE BUTTERFLY. Dat leverde één van de krachtigste en mooiste films van 2007 op. Door de inhoud, maar zeker ook door de vorm: Schnabel laat je een groot deel van de film letterlijk door dat ene oog van Bauby beleven. Je kruipt als het ware in diens lichaam. Je ziet wat hij ziet, en hoort in zijn voice-over wat hij denkt. Als kijker begrijp je maar al te goed waarom Bauby liefst dood wil. Al is het niet allemaal kommer en kwel: je kunt gelukkig ook meelachen om zijn inside jokes en vooral ook meereizen met zijn fantasieën.