Vie_en_rose.jpg

La vie en rose

La vie en rose icon_trailer.png

‘Non, je ne regrette rien’, zingt la môme Piaf (de kleine mus) in de slotscène van de aan haar gewijde biopic LA VIE EN ROSE. Nee, nergens heeft de beroemdste vertolkster van het Franse levenslied spijt van. En tot aan het einde van haar korte leven beschikt ze over een opmerkelijke veerkracht om tegenslagen steeds weer het hoofd te bieden.
Edith Piaf groeide op tussen de hoeren, pooiers en dronkelappen. Keer op keer werd ze verlaten door haar ouders en ook haar liefdesleven is door tragiek getekend. Desondanks schopte de eigenzinnige en grillige Piaf het van straatzangeres tot wereldster – vaak met hulp van drank en drugs om haar zwakke gezondheid te maskeren.
In de ruim twee uur durende film van regisseur Olivier Dahan zien we flarden van dat roerige leven. Niet in chronologische volgorde, maar via sprongen in tijd en plaats. Dat is soms lastig voor de kijker en staat echte diepgang in de weg. Wat staat daar tegenover? Tot in details verzorgde decors, afwisselend en effectief camerawerk, heerlijke muziek, én natuurlijk het bevlogen spel van Marion Cotillard (UN LONG DIMANCHE DE FIANÇAILLES, JEUX D’ENFANTS). Deze actrice weet met haar subtiele gebaren, lichaamshouding, mimiek en playback-techniek een bijna levensechte Piaf neer te zetten.