va-vis-en-deviens.jpg

Va, vis et deviens

Va, vis et deviens icon_trailer.png

Ruim 23 eeuwen lang leefden enkele tienduizenden zwarte joden (Falasha’s) in de bergen van Ethiopië. Door de hongersnood in 1984 werden velen van hen naar vluchtelingenkampen in Soedan gedreven. Samen met de VS zette Israël operatie Mozes op: een luchtbrug om de Falasha’s naar het Beloofde Land te halen.
Eén van de Falasha’s is een jonge moeder. Vlak voordat ze naar Israël vertrekt sterft haar zoontje. Zonder kind staat ze in de rij voor het vliegtuig als een jongetje haar hand vastpakt. Verbaasd kijkt ze om zich heen. Ze ziet een vrouw die haar dwingend aankijkt en ze begrijpt wat ze van haar vraagt: neem mijn zoon mee, laat hem hier niet van honger sterven. Even daarvoor zien we dat de christelijke vrouw afscheid neemt van haar negenjarige zoontje en hem wegstuurt met de woorden: ‘Va, vis et deviens’ (ga, leef en word mens).
Nauwelijks aangekomen in Israël sterft zijn ‘nieuwe’ moeder. De jongen – die nu Schlomo heet – wordt door een liberaal Frans-joods echtpaar geadopteerd. Daar beleeft hij voor het eerst ook gelukkige momenten. Toch groeit Schlomo op met de angst dat zijn dubbele leugen uitkomt: hij is noch jood, noch wees, maar enkel een zwarte Afrikaan. Ook het afscheid van zijn echte moeder laat hem niet los. VA, VIS ET DEVIENS won in 2005 op het Filmfestival van Berlijn de publieksprijs en kreeg de Franse César voor het beste scenario.