letempsquireste.jpg

Le temps qui reste

Le temps qui reste icon_trailer.png

François Ozon is Frankrijks filmhoop in bange dagen. Tot nu toe stelde de jonge veelfilmer eigenlijk nog nooit teleur – denk maar aan films als 5X2, SWIMMING POOL, HUIT FEMMES en SOUS LE SABLE. Zijn nieuwste productie LE TEMPS QUI RESTE sluit aan bij laatstgenoemde film en vormt volgens Ozon deel twee van een drieluik over de dood.
Geen vrolijk thema, en LE TEMPS QUI RESTE vertelt dan ook niet bepaald een vrolijk verhaal. De film draait om Romain, een jonge homo die in Parijs furore maakt als modefotograaf. Zijn bestaan valt in duigen als bij hem een uitgezaaide ongeneeslijke tumor wordt geconstateerd. Romain besluit dat voor iedereen geheim te houden. Noch zijn jonge vriendje, noch zijn ouders, zus of collega’s vertelt hij erover. Alleen zijn oude oma (Jeanne Moreau, onlangs nog bij ons te zien in de klassieker ASCENSEUR POUR L’ÉCHAFAUD) krijgt het te horen. In de tijd die Romain rest – ziedaar de titel – neemt hij afscheid van zijn naasten.
Anders dan je in dit soort films zou verwachten wordt de zieke Romain niet neergezet als een meelijwekkend figuur. Sterker nog, Ozon laat zijn hoofdpersoon (gespeeld door de hier onbekende Melvil Poupaud) van begin tot eind een nogal nare man zijn. Een gewaagde keuze, al laat hij Romain langzaam ontdooien. De draai die het verhaal dan krijgt is zo mogelijk nóg gewaagder, maar zal de Ozon-fans zeker kunnen bekoren.