crash.jpg

Crash

Crash icon_trailer.png

CRASH was dit jaar dé grote verrassing bij de Oscar-uitreiking en dat leek ons reden genoeg voor een reprise. De productie ging immers naar huis met liefst drie Oscars, waaronder die voor beste film. Daarmee viel regisseur Paul Haggis voor het tweede jaar op rij in de prijzen, want in 2005 won hij het beeldje al voor het scenario van Clint Eastwood’s MILLION DOLLAR BABY. Die film ging over euthanasie, terwijl ook CRASH over een heet hangijzer handelt: racisme.
Haggis laat ons in zijn film kennismaken met verschillende inwoners van Los Angeles. Die stad blijkt een smeltkroes waar blanken, zwarten, moslims, Chinezen en Latino’s met elkaar leven. Of eigenlijk: naast elkaar leven, want de verschillende bevolkingsgroepen hebben nauwelijks contact met elkaar. Alleen als het écht niet anders kan of als het noodlot toeslaat – bij aanrijdingen, overvallen, etcetera – mixen de mensen. Dat zien we gebeuren in CRASH, die door Haggis werd opgebouwd als een mozaïekfilm waarin de verschillende verhaallijnen gaandeweg steeds meer in elkaar grijpen.
Het knappe van CRASH is dat het nergens een zwart-wit verhaal wordt. Voor een film met Hollywood-sterren als Matt Dillon, Sandra Bullock en Don Cheadle is het zelfs een zeer on-Hollywoods verhaal, waarin de good guys ook slechte kanten hebben – en omgekeerd. Bij vlagen is CRASH vrij heftig en gewelddadig, maar daardoor voelt het racisme wel zeer realistisch aan.