brothers-oud.jpg

Brothers

Brothers icon_trailer.png

Tijdens het Rotterdams Filmfestival van dit jaar stond de Deense film BROTHERS ruim een week lang bovenaan in de publiekspoll, om op de laatste dag nog gepasseerd te worden door TURTLES CAN FLY (zie elders in dit boekje). De twee films doen qua kracht nauwelijks voor elkaar onder. Daarmee bewijst regisseur Susanne Bier, van wie wij twee jaar geleden de Dogma-film OPEN HEARTS draaiden, zich eens te meer als een groot filmtalent.
BROTHERS gaat over de leger-majoor Michael (Ulrich Thomsom uit FESTEN), die tijdens een VN-missie in Afghanistan lange tijd wordt vastgehouden door de Taliban. Dankzij een gruweldaad weet hij zijn leven te redden. De tol daarvoor is echter hoog: de doodgewaande Michael komt ernstig getraumatiseerd terug in Denemarken en kan zelfs zijn vrouw Sarah niet vertellen wat er is gebeurd. Hun relatie verslechtert zienderogen, ook al omdat Michael haar verdenkt van overspel met zijn jongere broer. ‘Ik wou dat je dood was gebleven’, roept zijn oudste dochter zelfs vertwijfeld. Net als in FESTEN zien we de spanning groeien – tot uiteindelijk de bom barst.
Geloof het of niet, maar werkelijk alles aan BROTHERS is buitengewoon goed. Het acteerwerk (let vooral ook op de twee dochtertjes), de Dogma-achtige camera die de spelers dicht op de huid zit, en niet te vergeten de soundtrack met onheilspellende gitaarmuziek. De opgetogen recensent van de Filmkrant verwoordde het mooi: ‘Susanne Bier gaat van groot naar klein, en terug, en presenteert met BROTHERS een klassiek treurspel waarin de lach ook stilletjes mag ronddansen.’