pink_moon1.jpg

Pink Moon

Pink Moon

In dit -- ook internationaal -- lovend ontvangen fictiedebuut zien we hoe mensen verschillend omgaan met een zelfgekozen levenseinde. Daarover is het lastig praten. Is het asociaal om je vader of moeder dit te misgunnen, of is het juist onacceptabel om het je kinderen aan te doen? Met mooie rollen van Julia Akkermans en Johan Leysen.

In PINK MOON zien we hoe verschillend een broer (Eelco Smits) en een zus (Julia Akkermans) worstelen met de onverwacht aangekondigde sterfwens van hun vader Jan (Johan Leysen). Zijn beslissing roept allerlei vragen op waarna al gauw duidelijk wordt hoe lastig het is hierover met elkaar te praten. Als je wil voorkomen dat het leven eindigt in ziekte en ellende, is er eigenlijk geen geschikt moment om ‘tijdig’ uit het leven te stappen, legt Jan uit. Je weet immers nooit of het te vroeg is en voordat je het weet is het te laat. En Jan wil zijn kinderen later zeker niet belasten met zorgtaken. Jan kiest daarom voor een mooi ronde leeftijd om 'eruit' te stappen. Zeker dochter Iris kan het idee dat hij zijn leven als 'voltooid’ beschouwt, niet zomaar verteren. Kan je echter van je vader wel verlangen voor jou door te blijven leven?

Regisseur Van der Meulen heeft een scherp oog voor de absurditeit in op het eerste gezicht intrieste en beladen situaties en geeft daarmee de film de nodige luchtigheid. Hoofdrolspeelster Julia Akkermans weet wat dat betreft goed de fijngevoelige balans te vinden tussen ironie en verdriet. Daarbij filosofeert PINK MOON ondertussen over een (veronderstelde) onoverbrugbare afstand tussen generaties: in hoeverre is het überhaupt mogelijk als oudere (met een heel leven achter je) om een jong iemand (met het leven nog voor zich) over te brengen wat je denkt en voelt? En hoe kan je daar dan mee omgaan?

------
de Volkskrant ★★★★
“Precies zoals het zou moeten zijn”

------
VPRO Cinema ★★★★
“Solide regiedebuut met verrassend luchtige toon”

------
NRC ★★★★
“Pink Moon filosofeert [hierover] zonder te verzanden in melodramatisch gepalaver, maar door de kijker te laten grimlachen om het acceptatieproces van Ivan en Iris.”