misbehaviour2.jpg

Misbehaviour

Misbehaviour

De nette studente Sally (Keira Knightley) raakt in 1970 in contact met een Londense vrouwenbevrijdingsgroep. Ze beramen een plan om op ludieke wijze de Miss Worldverkiezing te verstoren. Voor de schoonheids-kandidates uit de hele wereld is dat echter hun grootste droom. In dit vrolijke historische drama naar ware gebeurtenissen blijkt ongelijkheid meer kanten te hebben dan op het eerste gezicht lijkt.

Seksisme en ongelijkheid zijn actuele thema's. Maar dat waren ze vijftig jaar geleden ook al. Regisseuse Philippa Lowthorpe laat dat goed zien aan de hand van de Miss Worldverkiezing van 1970. Die waren in 1951 gestart door het echtpaar Eric en Julia Morley (Rhys Ifans en Keeley Hawes). De populariteit van hun wereldomvattende evenement is in de loop van de bevrijdende jaren zestig wat ingezakt. Daarom proberen ze hun ooit 'onschuldige' verkiezingen nieuw leven in te blazen door een grote presentator te strikken, niemand minder dan de Amerikaanse komiek Bob Hope.

Ondertussen studeert de jonge Sally (Keira Knightley) aan een Londense universtiteit, een mannenwereld waar ze oprechte pogingen doet om zich in te zetten voor vrouwenrechten. Ze is modern en zelfstandig. Haar vriend doet het huishouden en voedt hun kindje op. Sally wil nooit als haar moeder worden, die in haar beleving niets meer was dan 'de vrouw van'. Op een dag wordt haar aandacht getrokken door een vrouwenbevrijdingsgroep. De leden wonen samen in een kraakpand en houden er iets radicalere ideeën op na. Vechten voor je rechten doen zij op straat, niet in praatgroepjes op de faculteit. Hun nieuwste doel zijn de Miss Worldverkiezingen, die in de stad plaats zullen vinden en Sally kan hen daarbij goed helpen.

MISBEHAVIOUR is een fijn historisch drama dat een herkenbaar beeld neerzet van de woelige jaren zeventig. Wat de film zo interessant maakt zijn de dubbelzinnigheden die in de strijd voor vrouwengelijkheid op allerlei manieren zichtbaar worden. De gestudeerde Sally heeft, ondanks al het seksisme van haar universitaire omgeving, heel wat meer kansen in de wereld dan de voor vrijheid strijdende arbeidersmeiden uit de kraakpanden. Misschien was haar moeder ook een stuk moediger en zelfstandiger dan Sally altijd heeft gedacht. En hoewel de vele knappe jonge vrouwen die mee doen met de verkiezingen, in feite als vee worden gekeurd – het is te gek voor woorden hoe dat in zijn werk gaat – zijn zij net als Sally en haar vrienden op zoek naar kansen en erkenning. Directeur Eric en zijn vrouw ontfermen zich vol passie over hun kandidaten – in 1970 voor het eerst ook over een zwarte Zuid-Afrikaanse. Terwijl zij dat doen vol zorg en zonder racisme, is hun show in essentie een veemarkt met vrouwen, ook al hebben zij de beste bedoelingen. Zelfs de openlijk seksistische Bop Hope wordt in deze milde komedie niet helemaal gereduceerd tot een karikatuur.  

Op knappe wijze zitten in dit luchtige periode-drama, zonder veel nadruk, vele tegenstrijdigheden verstopt. Misschien wel net zoals als in het echte leven. En hoewel MISBEHAVIOUR smakelijk toont dat er sinds 1970 al veel ten goede veranderd is, valt er duidelijk nog veel te winnen op het vlak van gelijkheid van vrouw en man, en onlosmakelijk daarvan ook van gelijkheid in het algemeen.