Être et avoir icon_trailer.png

Het komt niet zo vaak voor dat documentaires een kaskraker zijn, hoewel dit filmgenre al een tijd in opmars is - zie de stijgende belangstelling voor het IDFA, sinds 1988 uitgegroeid tot het grootste documentairefestival ter wereld. Dat zegt toch iets.
De Franse documentaire ÊTRE ET AVOIR uit 2002 van regisseur Nicolas Philibert was absoluut een hit. Philibert filmde een jaar lang in en om een dorpsschool in de Auvergne. Een school met één lokaal, één meester en dertien leerlingen van vier tot twaalf jaar. De meester, Georges Lopez, is een toegewijd man die al twintig jaar met een soms wat ouderwets aandoende autoriteit les geeft aan ‘zijn’ kinderen. We zien hoe ze leren lezen, schrijven en rekenen, en hoe ze leren leven en omgaan met anderen. Maar we zien ook dat de school in zijn bestaan wordt bedreigd door de ontvolking van het platteland en wat dat betekent voor Lopez, de kinderen en hun families.
Philibert registreert vooral - gesproken commentaar laat hij achterwege. Hij heeft niet meer willen doen dan een authentiek beeld geven van hoe het er op het Franse platteland aan toe gaat. Dat hij je anderhalf uur geboeid kan laten kijken naar zoiets basaals als een schoolklas is knap. ÊTRE ET AVOIR is een warme film, niet in het minst door de bijdrage van de vierjarige ‘hoofdrolspeler’ JoJo. Zijn ondeugende blik vergeet je niet snel.
Het grote succes van ÊTRE ET AVOIR heeft andere Franse documentairemakers ongetwijfeld geïnspireerd tot het maken van dit soort melancholische films over het Franse platteland. Denk maar eens aan de liefdevolle portretten van boerenfamilies die de laatste jaren te zien waren, zoals LA VIE MODERNE en PAUL DANS SA VIE.