down_by_law.jpg

Down by law

Down by law

De tweede speelfilm van Jim Jarmusch zul je niet snel vergeten. Alleen al dankzij een meesterlijke monoloog van Roberto Benigni, die eindigt met het aanstekelijke ‘I scream, you scream, we all scream... for icecream’.

Het was best een gok van regisseur Jim Jarmusch, toen hij in 1986 twee muzikanten en een vrijwel onbekende Italiaanse komiek de hoofdrol gaf in DOWN BY LAW. Maar zijn gok pakte buitengewoon goed uit, want de film geldt inmiddels als een moderne klassieker. Met dank aan de wonderlijke combi: een ingetogen Tom Waits en John Lurie, plus de juist zeer uitbundige Roberto Benigni – die jaren later als acteur een Oscar zou winnen voor LA VITA È BELLA.

Benigni speelt toerist Roberto, een Italiaan die op vakantie is in New Orleans. Hij wordt er echter opgepakt voor doodslag en belandt in één cel met een DJ genaamd Zack (Waits) en een pooier genaamd Jack (Lurie), die er allebei zijn ingeluisd. Zack en Jack krijgen in no time ruzie met elkaar en reageren hun frustraties af op Roberto, die bijna onophoudelijk praat in zijn rare steenkolen-Engels. Als de mannen doorhebben dat ze tot elkaar zijn veroordeeld gaan ze hun tijd doden met sigaretten, gesprekken en taalspelletjes. Uiteindelijk breekt het trio uit en vluchten ze naar de Bayou van Louisiana, waar Roberto verliefd wordt op de uitbaatster van een eettentje (Nicoletta Braschi, in het echt ook Benigni’s vrouw).

Karakteristiek voor DOWN BY LAW zijn de gruizige zwart-witbeelden van de Nederlandse cameraman Robby Müller, die hier voor het eerst samenwerkte met Jarmusch. Minstens zo karakteristiek is de muziek – van zowel Waits als Lurie – die naadloos past bij de film.