Demolition

DEMOLITION begint met een enorme klap: de succesvolle bankier Davis Mitchell (Jake Gyllenhaal, volgens Variety in zijn beste rol sinds BROKEBACK MOUNTAIN) krijgt samen met zijn vrouw Julia een auto-ongeluk. Julia overleeft het niet, waarna Davis als weduwnaar zijn leven opnieuw moet uitvinden. Dat doet hij op een aparte manier: hij lijkt niet verdrietig, gaat meteen weer aan het werk op Wall Street en begint in zijn vrije tijd stukje bij beetje zijn eigen huis te slopen (ziedaar de titel).

Bovendien start Davis een bijzondere correspondentie. Met de hand schrijft hij een klachtenbrief naar de fabrikant van een snoepmachine in het ziekenhuis waar Julia is overleden. Wat begint met één brief wordt al snel een lange correspondentie met Karen Moreno (Naomi Watts) die bij de klachtencommissie werkt. Zij ontdekt dat Davis wel degelijk onverwerkt verdriet heeft en krijgt het zó met hem te doen dat ze hem zelfs ‘s nachts belt. Dit wordt het begin van een onwaarschijnlijke vriendschap.

De Canadese regisseur Jean-Marc Vallée begeeft zich met DEMOLITION niet op onbekend terrein. Sterker nog: recensenten hebben zijn nieuwste drama al het spiegelbeeld genoemd van zijn vorige succesfilm WILD. Eveneens over rouwverwerking, maar dan over een vrouw die na de dood van haar partner op zoek gaat naar zichzelf tijdens een zware wandeltocht.

Daar komt bij dat DEMOLITION net als WILD en Vallée’s doorbraak C.R.A.Z.Y. overduidelijk zijn handtekening draagt. De film is prikkelend, vervreemdend en soms bewust kunstmatig – dit keer onder andere door een achterstevoren gedraaide scène en zelfs een stukje animatie. Afijn, zeker geen dertien-in-een-dozijn. Vandaar dat DEMOLITION de openingsfilm was in Toronto, één van ‘s werelds belangrijkste filmfestivals.