the_paradise_suite.jpg

The paradise suite

  • Ook van Joost van Ginkel:

  • 170 Hz
  • 170Hz.jpg

The paradise suite

Maakt Nederland in 2016 eindelijk weer eens kans op een Oscar? Pas half januari worden de vijf nominaties bekend, maar aan de inzending van dit jaar zal het in ieder geval niet liggen: THE PARADISE SUITE van regisseur Joost van Ginkel. Net als zijn indrukwekkende debuut 170 HZ (over twee verliefde doofstomme tieners) is het namelijk een bijzonder sterk én beklemmend drama.

Met THE PARADISE SUITE construeerde Van Ginkel een mozaïekfilm over menselijk contact – of eigenlijk over het onvermogen tot menselijk contact. Eenzaamheid dus. Zo maken we in het begin kennis met de jonge Bulgaarse Jenya, die op zoek is naar een beter bestaan en zich nietsvermoedend opgeeft voor een fotoshoot in Nederland. Daar ontdekt ze dat ze is misleid: ze valt in handen van de Servische oorlogsmisdadiger Ivica, die haar als prostituée laat werken op De Wallen. Vervolgens focust het verhaal op deze hardvochtige bruut, die er thuis een happy family op nahoudt en een heel lieve vader blijkt te kunnen zijn. Een derde verhaallijn gaat over de Afrikaanse gastarbeider Yaya: een zachtmoedige rozenplukker die de goedheid zelve is, maar telkens bot vangt bij (blanke) Nederlanders. En dan is daar Stig, een Zweedse dirigent. Hij is met zijn slimme maar nog steeds bedplassende zoontje naar Nederland gekomen en wordt hier vooral doodongelukkig.

Van Ginkel weeft deze verhaallijnen handig door elkaar en dat levert een bij vlagen ontluisterend portret op van buitenlandse migranten in Amsterdam.THE PARADISE SUITE (…) is niet alleen een genadeloos helder venster op onze hedendaagse wereld, maar tegelijk een voorzichtig idealistische fabel over geld en geloof, trauma’s en hoop’, aldus de Filmkrant.