mia_madre.jpg

Mia madre

Mia madre

Margherita’s leven is behoorlijk druk. Als regisseur is ze net begonnen aan een nieuwe grote film, naast haar privé-leven waarin haar opgroeiende dochter, ex-man én nieuwe vriend om aandacht vragen. En dan gaat ze ook nog elke dag op bezoek bij haar bejaarde moeder in het ziekenhuis.

Uiterlijk kalm en competent slaat Margherita (Margherita Buy) zich door de dagen heen. Maar dan komt ook Barry Huggins over, een Amerikaanse acteur die de hoofdrol speelt in haar film. Barry (mooie rol van John Turturro) is charmant en zit vol sterke verhalen, maar begrijpt helaas niets van Margherita’s regieaanwijzingen. Zij raakt steeds gefrustreerder door het voortdurende gesteggel met hem.

Gelukkig is haar broer Giovanni (regisseur Nanni Moretti zelf) een baken van rust in alle hectiek. Giovanni neemt het grootste deel van de zorg voor hun moeder op zich. Tot hij Margherita waarschuwt dat hun moeder Ada niet lang meer zal leven, en haar drukke bestaan opeens in een heel ander daglicht komt te staan.

Met MIA MADRE keert Moretti terug naar zijn meer autobiografische films, zoals zijn beide Gouden Palm-winnaars CARO DIARIO (1993) en LA STANZA DEL FIGLIO (2001). Margharita worstelt met de verschillende rollen die ze in haar leven moet spelen, en schakelt tussen die van generaal op de filmset naar die van rouwende dochter aan het ziekenhuisbed. Behalve die psychologische kant laat Moretti ook haarfijn zien hoe het toegaat achter de schermen van de film. Dat samen maakt van MIA MADRE een mooie, gevoelige en intelligente film. Een derde Palm won Moretti er afgelopen voorjaar niet mee in Cannes, maar wel een andere belangrijke prijs: die van de oecumenische jury.