taxi_teheran.jpg

Taxi Teheran

Taxi Teheran

Er rijdt een taxi door de brede straten van Teheran. De chauffeur pikt een man op en wat verderop een vrouw. De twee raken in een pittig gesprek over diefstal en doodstraf. Zonder zich in de discussie te mengen brengt de chauffeur ze tot vlakbij hun bestemming. Dat het stratenplan van Teheran niet zijn sterkste punt is, blijkt even later als hij een ernstig gewonde man naar het Milad-ziekenhuis moet vervoeren. Ook twee jammerende vrouwen die om twaalf uur met hun goudvissen bij de Ali-bron moeten zijn – het is een kwestie van leven of dood – moet hij halverwege de route teleurstellen. Wel is hij zo vriendelijk om een andere taxi voor hen te regelen.

Hoe zit dat toch met die chauffeur? Regisseur Jafar Panahi (OFFSIDE), die van de Iraanse overheid een twintigjarig beroepsverbod heeft gekregen, kroop zelf achter het stuur. Met een eenvoudige dashbord-camera maakte hij zijn knap geënsceneerde en vaak grappige TAXI TEHERAN. Via tal van ontmoetingen bekritiseert Panahi terloops de in zijn ogen bespottelijke regels, censuur en repercussies in zijn geliefde land. Zo is het gesprek met een bevriende advocate veelzeggend: ‘Ze creëren een politiek dossier, dan bedenken ze er nog een zedenzaak bij en zetten je in de gevangenis. Als je vrijkomt is de buitenwereld ook een gevangenis, maar dan groter. Ze zorgen dat je beste vrienden je grootste vijanden worden. Dan wil je óf je land ontvluchten óf je verlangt terug naar je cel. Dus maak je maar liever niet te druk.’

Of deze wijze les aan Pahani is besteed, blijft de vraag. Hij filmt moedig verder – in het geheim. TAXI TEHERAN belandde met hulp van anderen via-via in Berlijn, waar de film begin dit jaar werd bekroond met de Gouden Beer.