boychoir.jpg

Boychoir

Boychoir

Aan het begin van BOYCHOIR zet de Canadese regisseur François Girard meteen de toon. We zien de elfjarige Stet (Garret Wareing) in gevecht met een leeftijdgenootje. Hij is woest omdat de jongen kwaad sprak over Stet’s moeder. En al is ze niet bepaald een modelmoeder, ze is wel de enige die om hem geeft.

Het laat zich raden wat Stet doormaakt als zijn moeder omkomt bij een verkeersongeluk. Nu heeft hij niemand meer. Of toch wel? Zijn biologische vader duikt op, maar die ziet er geen heil in om zijn onhandelbare zoon op te nemen in zijn nieuwe gezin. Hij zorgt dat Stet terecht kan in het internaat van het fameuze National Boychoir in New Jersey, waar jongens met nog-net-niet-de-baard-in-de-keel worden opgeleid. Daar is Stet – met zijn prachtige jongensstem – verzekerd van een goede toekomst, meent hij. Zelf ziet Stet dat heel anders en dat laat hij met zijn onaangepaste gedrag merken ook. Het is maar goed dat de directrice (een prachtrol van Kathy Bates) en een vriendelijke leerkracht zoveel geduld met hem hebben.

De strenge koorleider Carvelle (Dustin Hoffman) onderkent Stet’s unieke talent, al heeft hij wel moeite met zijn gedrag. Voortdurend komt het tot een krachtmeting tussen de twee: Carvelle daagt Stet uit, maar bemoedigt en inspireert hem ook. En zoals het een feelgood movie betaamt, krijgt Stet steeds meer zelfvertrouwen. Dankzij de muziek lukt het hem om zijn trauma’s gaandeweg een plaats te geven.

BOYCHOIR is een aanstekelijke film over ambitie, doorzettingsvermogen, jaloezie en rivaliteit. Je kunt het drama alleen al gaan kijken vanwege de prachtige zangscènes – die zijn van ongekend niveau.