birdman.jpg

Birdman

Birdman

Met negen nominaties was BIRDMAN dit jaar de te kloppen film bij de uitreiking van de Oscars. Uiteindelijk kwam de film als dé grote winnaar uit de bus met vier Oscars: beste film, beste regie, beste originele script en beste camerawerk. Die laatste werd net als in 2014 (GRAVITY) gewonnen door de Mexicaan Emmanuel Lubezki. Hij schoot BIRDMAN virtuoos: het lijkt één lange onafgebroken take van twee uur, waarin de camera voortdurend beweegt.

De film gaat over Riggan Thomson (Michael Keaton), een acteur die zijn beste jaren ver achter zich heeft liggen. Ooit speelde hij de hoofdrol in drie succesvolle films over de gemaskerde superheld Birdman, maar vervolgens kwam hij nauwelijks meer aan de bak. Zijn faam taande en ook privé kende hij tegenslag met een scheiding en een disfunctionerende dochter. Als zestiger probeert hij zijn carrière weer een boost te geven via een elitair Broadway-toneelstuk over De Liefde.

Direct in het begin gaat dat al mis, want Thomson krijgt vlak vóór de première ruzie met zijn tegenspeler. Noodgedwongen moet hij een beroep doen op Mike Shiner (Edward Norton), een acteur met een nóg groter ego dan hijzelf. Dat levert natuurlijk knetterende botsingen op – zowel op als achter het toneel. Maar ook met anderen botst Thomson: met zijn ex, met zijn dochter Sam (Emma Stone), met een zure toneelrecensent én met de demonen in zijn hoofd.

Het resultaat is een zwart-komische film, waarin regisseur Alejandro González Iñárritu na zijn mozaïekdrama’s (BABEL, BIUTIFUL) voor het eerst een luchtiger verhaal vertelt. Vooral Keaton en Norton excelleren in hun acteerduels, maar ook de rest van de cast is ijzersterk. Bovendien zit de film vol verwijzingen. Want wie speelde ooit zélf BATMAN, om daarna bijna in vergetelheid te raken? Inderdaad: Michael Keaton. Het maakt BIRDMAN een prachtig staaltje art imitates life.