marie_heurtin.jpg

Marie Heurtin

  • regie: Jean-Pierre Ameris

  • met: Isabelle Carré • Ariana Rivoire

  • FRA •biopic, drama • 2014 • 95 min.

Marie Heurtin

Frankrijk, eind negentiende eeuw. De veertienjarige Marie (Ariana Rivoire) zit bij haar vader op het paard. Ze houdt hem stevig vast, alsof ze aanvoelt wat er staat te gebeuren. Marie is doof, blind én onhandelbaar. Ze kan alleen wat kreten uitstoten. Met pijn in het hart hebben haar ouders besloten dat ze beter af is in het Larnay Institituut, een klooster annex doveninstituut in de buurt van Poitiers. Daar kunnen de Zusters der Wijsheid zich misschien over Marie ontfermen.

Aangekomen bij het klooster neemt Marie meteen de benen en klimt als een aap een boom in. De nonnen en hun pupillen weten niet wat ze zien. ‘Dat doet ze wel vaker’, is het droge commentaar van haar vader, en hij probeert Marie naar beneden te krijgen. Maar het is uiteindelijk de jonge non Marguerite (Isabelle Carré) die heel voorzichtig een beetje contact met haar krijgt.

Moeder-overste ziet voor Marie eigenlijk geen toekomst in het klooster. Het is waar, ze hebben voldoende ervaring met dove kinderen. Maar dit is volgens haar een brug te ver. Toch weet Marguerite haar te overtuigen dat ze het op z’n minst kunnen proberen. Zij ziet het als haar opdracht om het meisje te begeleiden. Met een werkelijk eindeloos geduld bereikt ze Marie steeds beter en leert ze haar gebarentaal. Elke kleine stap in dat proces is een overwinning voor beiden en de twee raken steeds meer op elkaar ingespeeld en aan elkaar gehecht.

Met het waargebeurde MARIE HEURTIN focust regisseur Jean-Pierre Améris op het fysieke contact tussen beide hoofdrolspeelsters − ruiken en voelen blijven tenslotte over als je niet kunt horen en zien. Dat wordt heel subtiel en knap gedaan door Carré en Rivoire, die ook in het echte leven doof is.