mommy.jpg

Mommy

Mommy

MOMMY gaat over de onmogelijke liefde tussen een moeder en zoon aan de onderkant van de Canadese samenleving. Ze kunnen niet mét en niet zonder elkaar. Zoon Steve (Antoine-Olivier Pilon) is echt een kruitvat, dat constant op het punt staat te ontploffen. Hoewel, hij kan ook hartveroverend lief zijn. Steve woont weer thuis bij zijn moeder Diane (Anne Dorval, een vaste moederfiguur in Dolan’s werk) nadat het tehuis waar hij verbleef hem eruit heeft gezet. Steve heeft namelijk een ernstige gedragsstoornis: hij kan zijn emoties niet de baas. Wanneer zijn moeder een door hem gestolen cadeautje niet aanneemt, slaat hij alles kort en klein en schreeuwt: ‘Ze haat me, ze houdt niet van me zoals ik van haar houd, ze moet dood.’ Steve is dan ronduit gevaarlijk. Het spreekt voor zich dat Diane erg blij is met de hulp van haar buurvrouw Kyla (Suzanne Clément) als het uit de hand loopt. Kyla doet veel moeite om Steve vooruit te helpen en geeft hem zelfs les om zijn schoolleven weer op te pakken. Een nieuw fragiel evenwicht ontstaat, maar niet voor lang.

De Canadees Xavier Dolan maakte met MOMMY een invoelbare film. Net als eerder bij TOM À LA FERME en LES AMOURS IMAGINAIRES regisseerde, schreef, monteerde én produceerde Dolan. Hij ontwierp zelfs de kostuums. In zijn vijfde film in vijf jaar komen al zijn ideeën en principes verrassend samen. Zo speelt hij in MOMMY met het beeldformaat. Soms widescreen, maar meestal vierkant, waardoor je als toeschouwer extra op de acteurs kan focussen. En als Steve op zijn skateboard zijn armen spreidt, schuift hij als het ware het filmgordijn open en verbreedt het beeld weer.