Deux jours, une nuit

Het Filmfestival van Cannes kende dit jaar hoge toppen en diepe dalen. Tot de toppers behoorde DEUX JOURS, UNE NUIT van de Waalse broers Jean-Pierre en Luc Dardenne, die al twee keer een Gouden Palm wonnen: in 1999 met ROSETTA en in 2005 met L’ENFANT. Hun nieuwste drama viel in Cannes nét buiten de hoofdprijzen, maar kreeg er wel de beste recensies. Bovendien scoort de film inmiddels liefst een 9,3 op metacritic.com.

DEUX JOURS, UNE NUIT vertelt het schrijnende verhaal van Sandra (Marion Cotillard), een jonge vrouw die werkt bij een kleine fabriek voor zonnepanelen. Ze is een tijdje uit de roulatie geweest door een depressie en wanneer ze weer terugkomt op haar werk dreigt ze ontslagen te worden. De directie heeft haar zestien collega’s namelijk voor de keuze gesteld: Sandra eruit, of anders moeten ze allemaal hun jaarlijkse bonus van duizend euro opgeven. Slechts twee collega’s kozen toen voor haar.
Vervolgens krijgt Sandra precies één weekend – twee dagen en een nacht – van haar baas de tijd om haar kansen te keren. Dan moet ze wel minstens zeven collega’s over zien te halen om níet voor hun eigen portemonnee te kiezen en solidair te zijn met haar. Om haar collega’s zover te krijgen gaat Sandra in het weekend bij ieder apart langs de deur. Met een simpele boodschap: ‘Heb geen medelijden met mij, maar verplaats jezelf eens in mijn positie.’ Dat leidt tot heel wisselende reacties – van begrip tot onbegrip, van woede tot boosheid.

DEUX JOURS, UNE NUIT is het soort sociaal drama dat de Dardennes volledig in hun vingers hebben. Waar ze normaal gesproken vooral onbekende acteurs gebruiken, vroegen ze nu Oscarwinnares Cotillard voor de hoofdrol. Die speelt de sterren van de hemel: volkomen naturel, zonder de gebruikelijke glamour én heel ontroerend.