garcons_et_guillaume_les.jpg

Les garçons et Guillaume, à table

Les garçons et Guillaume, à table icon_trailer.png

‘Jongens en Guillaume, aan tafel!’, roept zijn moeder steevast als Guillaume en zijn broers nog klein zijn. Guillaume is blijkbaar niet één van de jongens, zo begrijpt hij. Ook als hij groter is zegt zijn moeder steeds ‘Dag lieve meid!’ tegen hem. Logisch dat Guillaume, die veel bewondering heeft voor zijn stoere moeder, verward opgroeit.

Waar zijn broers met zijn vader fijn een weekend gaan rugbyen, zoekt zijn moeder meisjesachtige dingen voor hem uit. Zoals een vakantie naar Spanje, waar Guillaume flamenco leert dansen. Alleen leert hij dan juist de vrouwelijke bewegingen – tot grote hilariteit van de Spaanse omstanders. Vanaf zijn puberteit begint de zachte, vriendelijke Guillaume dan ook een zoektocht naar zijn identiteit: is hij nou zoon of dochter, homo of hetero?

Die speurtocht blijkt behoorlijk bepalend voor zijn leven. Zo valt hij op een Britse kostschool voor één van zijn medeleerlingen, waarna Guillaume bij terugkeer in Frankrijk de Parijse homoscene opzoekt. En vóórdat hij uiteindelijk zichzelf vindt, belandt hij ook op de bank bij een psychiater.

GUILLAUME ET LES GARÇONS is het regiedebuut van de Franse acteur Guillaume Gallienne. Hij baseerde zijn even autobiografische als humoristische film op een succesvolle one-man show, waarmee hij in Frankrijk eerder volle theaterzalen trok. Ook de filmversie was er een groot succes, want sinds de première afgelopen november kochten al meer dan twee miljoen Fransen een kaartje. Bovendien won Gallienne er liefst vijf Cesars (de Franse Oscars) mee, waaronder die voor beste film, beste script en beste hoofdrolspeler. Die laatste had hij eigenlijk dubbel verdiend, want Gallienne speelt zowel zichzelf als zijn moeder.