la_vie_d_adele.jpg

La vie d’Adèle

La vie d’Adèle icon_trailer.png

Kijk naar de trailer van LA VIE D’ADÈLE en je hebt de film gezien. Is dat wel zo? Het klopt dat de kern van het verhaal vrij simpel is: meisje van 15, op zoek naar haar seksuele identiteit, wordt stapelverliefd op een jonge studente en gaat na een onstuimige relatie bijna ten onder aan hartzeer. Toch doe je deze film van regisseur Abdellatif Kechiche te kort als je het hierbij laat. Net als zijn LA GRAINE ET LE MULET uit 2007 is LA VIE D’ADÈLE een zinderende film die de kijker na drie uur overdonderd achterlaat. Het (jonge) leven met al zijn hoogte- en dieptepunten spat van het doek – met dank aan twee geweldige actrices: Léa Seydoux en Adèle Exarchopoulos. Zij mochten dit voorjaar de Gouden Palm delen met hun regisseur, uniek in de geschiedenis van Cannes. Volgens de NRC is dit zelfs de best geacteerde film die in jaren in de bioscoop te zien was, en sowieso één van de beste films ooit over de vreugde en de pijn van de eerste liefde.

Het gaat Kechiche in LA VIE D’ADÈLE niet om de lesbische relatie, al doen de uitgesponnen seksscènes anders vermoeden. De regisseur wil in zijn film laten zien wat liefde betekent, of het nu om een homo- of heteroseksuele verbintenis gaat. En er is meer: hij speelt subtiel met de achtergrond van de twee meisjes. Adèle (Exarchopoulos) komt uit een volks milieu, terwijl Emma (Seydoux) in een artistieke omgeving vertoeft. Emma heeft bovendien meer ervaring in de liefde en is een stuk verder op weg naar volwassenheid. LA VIE D’ADÈLE is daarmee niet alléén een film over een hartstochtelijke liefde, maar ook over sociale verschillen, familiebanden, vriendschappen en aspiraties. Kortom: over het leven.