blancanieves.jpg

Blancanieves

  • regie: Pablo Berger

  • met: Maribel Verdú • Daniel Giménez Cacho • Ángelo Molina

  • SPA •drama • 2012 • 104 min.

Blancanieves icon_trailer.png

Het enorme succes van THE ARTIST was geen reden voor de Spaanse regisseur Pablo Berger om BLANCANIEVES, eveneens een stille zwart-witfilm, te maken. Sterker nog: hij was al acht jaar bezig om zijn film van de grond te krijgen. Berger had er juist de pest over in dat zijn Franse collega hem voor was. Al heeft THE ARTIST wel de weg geplaveid voor zijn film, waardoor hij het grote publiek eenvoudiger kon bereiken. Of BLANCANIEVES zo’n kruiwagen nodig had kun je je afvragen. Het is een film die alles in zich heeft: drama, romantiek, grote gebaren, betoverende beelden en geweldige, mimische acteerprestaties – en dat alles begeleid door aansprekende flamencomuziek. Niet zo gek dat BLANCANIEVES tien Goya’s (de Spaanse Oscars) binnensleepte.

BLANCANIEVES verplaatst het sprookje van Sneeuwwitje naar het Andalusië van de jaren twintig, waar het drama dubbel toeslaat. In de arena van Sevilla moet de populaire torero Antonio Villalta zijn meerdere erkennen in de stier. Hij wordt op de horens genomen en raakt verlamd. Zijn hoogzwangere vrouw kan het niet aanzien, bevalt voortijdig van hun dochtertje Carmen en sterft in het kraambed. Radeloos van verdriet weigert Antonio zijn dochter te erkennen. Carmen groeit op bij haar oma en Antonio trouwt later met zijn verpleegster Encarna. Deze vrouw deugt niet en is uit op zijn geld. Ze botviert haar nare karakter op Carmen, die na de dood van haar oma door haar stiefmoeder wordt opgevoed. Het meisje moet het doorlopend ontgelden en wordt op een gegeven moment halfdood achtergelaten in een donker bos, waar ze door zes dwergen wordt gevonden. Die nemen Carmen met liefde op en geven haar een plaats in hun stierenvechtersshow waarmee ze kermissen aandoen. Voortaan heet Carmen Blancanieves.