le_passe.jpg

Le passé

Le passé icon_trailer.png

De beginscène van LE PASSÉ is veelzeggend. Marie haalt haar man Ahmad op van het vliegveld van Parijs. Hij komt terug om hun scheiding te regelen. Ze zien elkaar in de aankomsthal door de glazen wand, en Marie begint een heel verhaal tegen Ahmad, die daar uiteraard niets van verstaat.

Op weg naar het huis van Marie is de spanning voelbaar. Marie zou een hotel voor Ahmad regelen, maar dat heeft ze niet gedaan. Ze wil graag dat hij bij haar logeert om de problemen met haar stevig puberende dochter Lucie te bespreken. Daar aangekomen is er ook nog een jong ventje. Hij blijkt de zoon van Marie’s nieuwe liefde Samir te zijn. O ja, dat van die nieuwe liefde had ze Ahmad nog niet verteld. En ook niet dat ze zwanger van hem is.

LE PASSÉ zit vol psychologische en emotionele verwikkelingen, en regisseur Asghar Farhadi pelt ze geduldig af als de schillen van een ui. Zo is Lucie domweg teleurgesteld in haar moeder, die inmiddels aan haar vierde vriend toe is. Marie op haar beurt wil een nieuw gezin opbouwen en niet teveel terugkijken naar het verleden. En wat is er precies aan de hand met Samir, en met Ahmad zelf? Zijn komst zet de verhoudingen in elk geval op scherp.

Farhadi zet opnieuw een goed uitgewerkt drama neer, met oog voor alle betrokkenen. Zelfs het zoontje van Samir, dat zich heftig verzet tegen zijn nieuwe leventje, is niet zomaar een zijlijntje. Net als in zijn vorige films (ABOUT ELLY, A SEPARATION) kun je voor ieders positie begrip opbrengen, terwijl ze soms lijnrecht tegenover elkaar staan. Bérénice Bejo (dé ontdekking in THE ARTIST) kreeg dit jaar in Cannes de prijs voor beste actrice voor haar vertolking van Marie.