paradies_liebe.jpg

Paradies: Liebe

  • regie: Ulrich Seidl

  • met: Margarete Tiesel • Peter Kazungu • Inge Maux

  • DUI/ITA/OOS •drama • 2012 • 120 min.

Paradies: Liebe icon_trailer.png

Over de vraag waarom PARADIES: LIEBE boven verwachting veel publiek trekt, kun je een aardige boom opzetten. Veel publiciteit in kwaliteitskranten én lovende recensies – met vier tot vijf sterren – zullen zeker hebben geholpen. En natuurlijk: het onderwerp maakt nieuwsgierig. Want hoeveel films zijn er nu helemaal gemaakt over vróuwen die een seksparadijs bezoeken? De Oostenrijkse regisseur Ulrich Seidl wil met zijn film niets anders dan zijn publiek wakker schudden. En het moet gezegd: daar is hij steengoed in. Ongemak en plaatsvervangende schaamte zijn niet te missen emoties. Nog wekenlang dendert dit krachtige kunstwerk na in je hoofd.

PARADIES: LIEBE is het eerste deel van Seidl’s trilogie over geloof (PARADIES: GLAUBE, zie hiernaast), hoop (PARADIES: HOFFNUNG) en liefde. De film begint met een scène op de kermis, waarbij verstandelijk beperkte jongeren zich onder het toeziend oog van hun begeleidster Teresa vermaken in botsauto’s. Teresa (Margarethe Tiesel – wat een dappere rol!) is een gescheiden vijftiger die samen met haar zouteloze puberdochter een flatje in Wenen deelt. Ze verheugt zich op haar vakantie naar Kenia. Nadat ze dochter en poes heeft achtergelaten bij haar zus, kan ze vertrekken. Op naar de warmte, palmbomen, lekkere drankjes en mooie mannen, zo heeft ze zich laten vertellen. Teresa kan wel wat liefde gebruiken, maar weet niet precies hoe ze het moet aanpakken. Gelukkig zijn er genoeg gegadigden die haar op weg helpen: vrouwen die zich daar al jaren laten verwennen en Keniaanse jongens die intussen precies weten hoe ze zich moeten opdringen aan hongerige toeristen. Met hun armbandjes, brommertaxi’s, mooie lijven en vooral: gladde praatjes. Geld is hier het smeermiddel en voor beide werelden geldt: de schaamte voorbij.