Wrong time wrong place icon_trailer.png

Harald, ambtenaar in Oslo, vertrok iets later dan gewoonlijk van huis. Ritah, uit Oeganda, wilde eerst niet naar het zomerkamp op het Noorse eiland Utoya gaan, omdat ze geen geld had. En de Noorse Hakon overwoog een dag te wachten omdat het zou gaan regenen. Maar ja, hij had al kaartjes. Allemaal gingen ze toch op weg, en allemaal werden ze slachtoffer van Anders Breivik. Op 22 juli 2011 doodde hij 77 mensen in Oslo en op Utoya. Harald, Ritah en Hakon kunnen het navertellen. Waardoor? Toeval. Harald werd bijna blind, maar als hij ‘op tijd’ was geweest, was hij pal langs een exploderende auto gelopen. Ritah en Hakon hielden zich schuil in een toiletgebouw, terwijl ze Breivik hoorden schieten.
Wat als het anders was gelopen? In de documentaire WRONG TIME, WRONG PLACE worstelen alle overlevenden met die vraag. ‘Ik dacht dat ik het ergste had meegemaakt’, zegt Harald, die kort voor de aanslagen zijn zoon verloor. ‘Waarom werden wij gered?’
Regisseur John Appel was al van plan een documentaire maken over de rol van toeval in het leven voordat Breivik zijn aanslagen pleegde. Na Utoya zocht hij contact met de overlevenden. Maar ook met de ouders van de Georgische studente Tamta, het laatste slachtoffer van Breivik. De interviews zijn doorsneden met zomerse beelden van een vriendelijk ogend Noorwegen. ‘Eén van de veiligste landen van de wereld’, zoals een vriend tegen Tamta’s vader zei.
De documentaire begint vol symboliek met een paraglider, die van de bergen naar beneden zeilt. De sport waarbij Haralds zoon omkwam. ‘Een leven zonder risico’s bestaat niet,’ zegt Appel, die eerder ANDRÉ HAZES - ZIJ GELOOFT IN MIJ maakte. WRONG TIME, WRONG PLACE was dit najaar de openingsfilm op het documentairefestival IDFA.