het_meisje_en_de_dood.jpg

Het meisje en de dood

  • regie: Jos Stelling

  • met: Sylvia Hoeks • Dieter Hallervorden • Sergey Makovetskiy

  • DUI/NED/RUS •drama, romantiek • 2012 • 127 min.

Het meisje en de dood icon_trailer.png

Tijdens het Nederlands Film Festival in oktober won regisseur Jos Stelling liefst drie Gouden Kalveren met zijn tiende speelfilm HET MEISJE EN DE DOOD: voor beste regie, beste geluid en beste camera. Daarmee waardeerde de jury zijn film hoger dan directe concurrenten PLAN C en THE DOMINO EFFECT (zie pag. ?). Stelling’s ‘technische virtuositeit’ en zijn ‘klassieke maar juist daardoor gewaagde stijl’ gaven daarbij de doorslag. Voor het scenario liet Stelling zich inspireren door poëtische liefdesverhalen zoals je die terugvindt bij Poesjkin en Tsjechov. Rusland is trouwens geen onbekend terrein voor Stelling. Hij werkt er geregeld en roemt het Russische acteertalent, waarvan hij ook in deze film dankbaar gebruik maakt.
Onmogelijke liefde is van alle tijden en kent vele gezichten. In HET MEISJE EN DE DOOD is dat er één van sehnsucht en weemoed. Dat komt niet alleen doordat het verhaal zich afspeelt aan het eind van de 19e eeuw, de Belle Époque. Ook de plek waar het leed wordt geleden werkt mee: een oud hotel annex sanatorium en bordeel in Thüringen, waar een wat unheimische sfeer hangt. De bewoners en het personeel zou je zo inlijsten - de één is nog aparter dan de andere.
Precies naar deze plek keert de Russische arts Nicolai Borodinski na jaren terug. Ooit ontmoette hij hier zijn grote liefde, de jonge courtisane Elise (Sylvia Hoeks), toen hij op weg was van Moskou naar Parijs om daar zijn artsenstudie te volgen. Hoe kortstondig hun onmogelijke liefdesrelatie ook was, Elise heeft op Nicolai een onuitwisbare indruk gemaakt. De reden van zijn terugkeer wordt uiteindelijk duidelijk als heden en verleden samenkomen.