habemus_papam.jpg

Habemus Papam

Habemus Papam icon_trailer.png

De paus is dood, lang leve de paus! Maar zo simpel is het niet in de film HABEMUS PAPAM (‘Wij hebben een paus’). Integendeel. Op het moment dat, na een zenuwslopend stemproces, de nieuwe paus aangekondigd wordt vanaf het balkon van het Vaticaan, schreeuwt de gekozen herder: ‘Ik kan het niet’. Hij weigert te verschijnen, de één miljard katholieke gelovigen in de wereld en de wachtenden op het plein in vertwijfeling achterlatend.
Wat te doen? Regisseur Nanni Moretti (regisseur van LA STANZA DEL FIGLIO, acteur in CAOS CALMO) kiest een onorthodoxe oplossing: het Vaticaan laat een psychotherapeut komen om de net gekozen kardinaal Melville (Michel Piccoli) om te praten. Als hij het maar niet over seks, Melville’s moeder of zijn fantasieën heeft. Voor de zekerheid blijven de kardinalen tijdens de gesprekken dicht in de buurt. Geen wonder dat de psycholoog, gespeeld door Moretti zelf, niet veel verder komt. De toekomstige paus maakt ondertussen van de consternatie gebruik en ontsnapt.
Hij dwaalt door de volkswijken van Rome waar hij bij de bakker, in de bus en in een theater eindelijk weer eens gewone mensen ontmoet. Mooi is hoe Piccoli door minieme gezichtsuitdrukkingen de strijd in zijn binnenste toont, terwijl hij de beslissing van zijn leven neemt. Ondertussen mag de ongelovige psychotherapeut het Vaticaan niet uit omdat hij als een van de weinigen de naam van de nieuwe paus kent. Om het groepsgevoel te versterken organiseert hij een volleybaltoernooi, waarin de kardinalen zich van hun meest menselijke kant laten zien. De voornaamste kritiek die de geëngageerde Moretti dan ook kreeg is dat zijn film te lief zou zijn.