the_future.jpg

The future

The future icon_trailer.png

In 2005 maakte de Amerikaanse performance-kunstenaar Miranda July het veelbejubelde ME AND YOU AND EVERYONE WE KNOW, misschien wel de opvallendste - en leukste - film van dat jaar. Het mooie van haar debuut was dat de film zich amper in één hokje liet duwen: het bleek een verfrissend mengsel van komedie, drama, autobiografische docu en allerlei andere genres. July wachtte vervolgens bijna zes jaar met het maken van haar tweede speelfilm, THE FUTURE, die opnieuw nauwelijks met een andere film te vergelijken valt.
Net als in haar debuut speelt July ook in THE FUTURE weer zelf de hoofdrol. Ook dit keer is ze weer een uitvergrote versie van zichzelf: de drukke en enigszins neurotische dertiger Sophie, die worstelt met moderne levensvragen. Sophie woont al tijden samen met haar vriend Jason (Hamish Linklater), maar hun relatie komt op zijn kop te staan als ze besluiten een kat te adopteren uit het asiel. Die beslissing dwingt het duo tot reflectie. Wat willen ze in de toekomst bereiken? Kunnen ze samen wel voor een kat zorgen? Of voor een kind? En minstens zo belangrijk: houden ze nog wel genoeg van elkaar?
Gaandeweg geeft THE FUTURE de antwoorden op deze vragen. Gelukkig gebeurt dat niet volgens de bekende paden - zo wordt het verhaal deels verteld via de voice-over van de adoptiekat. Bizar? Ja. Grappig? Ook, al is het verhaal veel minder optimistisch dan in July’s debuut. Opvallend is hoe zij in haar film een spel speelt met de tijd. ‘THE FUTURE gaat over tijd als iets wat mensen kunnen overwinnen’, zo filosofeerde July in de Filmkrant. ‘Je kunt de toekomst niet plannen en je kunt niet helemaal in het heden leven. Dat geeft weerzin, maar ook een bepaalde opwinding.’ Precies zoals de film zelf eigenlijk.