rien_a_declarer.jpg

Rien à déclarer

Rien à déclarer icon_trailer.png

RIEN À DÉCLARER is de opvolger van Dany Boon’s komedie BIENVENUE CHEZ LES CH'TIS. In Frankrijk brak die film alle records: twintig miljoen bioscoopbezoekers - zelfs LA GRANDE VADROUILLE met Louis de Funès moest eraan geloven. En later opnieuw vijftien miljoen kijkers toen de film op tv werd vertoond. Of RIEN À DÉCLARER opnieuw zo’n kaskraker wordt is nog niet duidelijk, maar in Frankrijk is het nu al de best bezochte film na BIENVENUE.
RIEN À DÉCLARER is net als zijn voorganger een komedie waarin vooroordelen aan de kaak gesteld worden. Deze keer niet van Fransen over hun eigen landgenoten, maar van Fransen over Belgen, en andersom. Dany Boon, die zelf weer een van de hoofdrollen vervult, roert in zijn film op speelse wijze grote thema’s als nationalisme en racisme aan.
Wanneer in 1993 de Europese binnengrenzen worden opgeheven als gevolg van het Schengen-akkoord, veranderen ook de werkzaamheden aan de grenspost van Koorkin/Courquain. De twee douaniers, Ruben Vandevoorde (Benoît Poelvoorde) aan de Belgische zijde en Mathias Ducatel (Dany Boon) aan de Franse kant, kunnen elkaar niet luchten of zien. Vooral Ruben is een doorgewinterde Fransenhater (‘camembertvreters’). En wat hij niet weet: Mathias heeft een geheime relatie met zijn zus Louise (Julie Bernard). Juist die twee moeten gaan samenwerken in een ‘vliegende brigade’ om drugssmokkelaars op te sporen. In een gammele Renault 4 scheuren ze over smalle plattelandsweggetjes en zitten ze elkaar voortdurend in de weg.
Het laat zich makkelijk raden: RIEN À DÉCLARER is niets meer en niets minder dan een ouderwetse klucht over onverdraagzaamheid. Boon en Poelvoorde, de twee door de wol geverfde komieken, zijn aan elkaar gewaagd en bezorgen de kijker een vrolijk en ongecompliceerd avondje uit.