Villa Amalia icon_trailer.png

Over favoriete acteurs geen klagen deze maand. Naast Colin Firth, Meryl Streep en Helen Mirren is ook Isabelle Hupert uitgebreid te bewonderen, en wel in VILLA AMALIA. Regisseur Benoît Jacquot heeft al vijf keer eerder samengewerkt met deze Franse actrice en dat is te merken. Met haar ingehouden spel geeft Hupert gestalte aan een vrouw die we opnieuw niet helemaal leren kennen.
Het gaat om Anne, een componiste. Haar wereld stort in wanneer ze met eigen ogen haar vermoedens bevestigd ziet: haar man bemint een andere vrouw. Juist dan komt ze George tegen, een oude jeugdvriend. In eerste instantie herkent ze hem niet eens en de hernieuwde kennismaking komt op een ongelegen moment. Maar na een rigoureuze beslissing neemt ze toch weer contact met hem op. Verder breekt ze met alles en iedereen. Ze verlaat haar man en verkoopt haar Parijse appartement met bijbehorende inboedel. Haar auto gaat de deur uit en haar kleding verdwijnt in grote zakken. Ze zegt alle werkafspraken af, gooit haar mobieltje weg en haalt haar bankrekening leeg. Dan trekt ze tijdelijk in bij George op het Bretonse platteland. Daar hoopt Anne zichzelf opnieuw te ontdekken, maar ze komt erachter dat er meer voor nodig is om je eigen identiteit te herijken. Ze besluit op reis te gaan, via België en Duitsland naar Italië. Daar aangekomen nestelt ze zich in een oud huis, hoog boven een baai: Villa Amalia. Zal haar zelf gekozen ballingschap uitkomst bieden? En George, kan en wil ze hem vergeten?
VILLA AMALIA wordt wel gekenmerkt als een mentale roadmovie die wat schokkerig en met plotselinge beeldovergangen wordt verteld. Veel dialogen zijn er niet. Dat is ook niet nodig: Hupert’s lichaamstaal is veelzeggend en tegelijk raadselachtig.