Genova icon_trailer.png

Jawel, het is de kameleontische Britse regisseur Michael Winterbottom opnieuw gelukt: een film te maken in wéér een nieuw genre. De afgelopen tien jaar regisseerde hij al docudrama’s (IN THIS WORLD, ROAD TO GUANTÁNAMO), muziekfilms (24 HOUR PARTY PEOPLE), science-fiction (CODE 46) en zelfs arthouse-porno (9 SONGS). Met zijn nieuwste film GENOVA beweegt hij zich op de kruising van psychologisch drama en magisch-realistische film. Opnieuw met succes.
GENOVA begint met een gelukkig gezin dat wordt gespleten door een auto-ongeluk. De moeder overlijdt, vader Joe (Colin Firth) blijft achter met zijn dochters Kelly (Willa Holland) en Mary (Perla Haney-Jardine). Om het verdriet te ontvluchten gaat het drietal van het besneeuwde Noord-Amerika naar het zonnige Italiaanse Genua, waar Joe gastdocent wordt op de universiteit. Joe geeft zich over aan zijn werk, zijn oude liefde Barbara (Katherine Keener) en aan een jonge studente. De heftig puberende Kelly laat haar hormonen de vrije loop en stort zich met haar nieuwe vrienden en vriendinnen in het Italiaanse uitgaans- en strandleven. Mary heeft het echter moeilijk: ze voelt zich schuldig aan het auto-ongeluk en krijgt last van nachtmerries en waanvoorstellingen waarin ze haar dode moeder ziet. De drie verwerken het verlies ieder op hun eigen manier, maar dreigen elkaar daardoor kwijt te raken.
Dat laatste gebeurt in GENOVA zelfs letterlijk en figuurlijk. Niet voor niets koos Winterbottom Genua als decor voor zijn film, want het prachtige oude centrum van de stad zit vol nauwe straatjes en steegjes waar je snel gedesoriënteerd raakt. Ze weerspiegelen mooi de situatie van de drie hoofdrolspelers, die in hun rouwperiode tijdelijk het spoor bijster raken. Maar gelukkig heelt de tijd alle wonden – ook de psychische.