birdwatchers.jpg

Birdwatchers

Birdwatchers

De speelfilm BIRDWATCHERS begint krachtig. Over de Amazone glijdt een kano met toeristen. Plotseling worden deze birdwatchers opgeschrikt door een groepje indianen dat met pijl en boog in de aanslag op de oever staat. Als ze de pijlen daadwerkelijk afschieten, gaat de boot er als een haas vandoor. Even later blijkt dat deze indianen in opdracht van een lokaal toeristenbureau een effectief toneelstukje hebben opgevoerd.
Het magere zakcentje dat deze Braziliaanse Guarani-Kaiowá-indianen met zo’n klusje verdienen is welkom. Vrijwel al hun land, werk en inkomen is hen de afgelopen eeuwen ontnomen. In hun kleine, overvolle reservaten heerst verveling die ze dempen met drank. Vooral de jongeren lijden onder de uitzichtloze situatie. Bovendien twijfelen juist zij steeds meer aan de traditionele waarden van hun stam.
Voor Nadio, het stamhoofd van de Guarani, is de maat vol nadat twee tienermeisjes uit het reservaat zich hebben opgehangen – zelfmoord lijkt een epidemie te worden. Hij wil het tij keren en besluit met een aantal mensen terug te gaan naar het land van hun voorouders. Een confrontatie met de huidige grootgrondbezitters is onafwendbaar. Het drama dat zich voltrekt zien we door de ogen van de jonge Osvaldo, een sjamaan in opleiding die wordt gekweld door onrustige dromen. Hij heeft het moeilijk: hij wil zijn stam en tradities trouw blijven, maar is ook verliefd op de dochter van de grootgrondbezitter.
De Filmkrant over BIRDWATCHERS: ‘De Braziliaanse Mato Grosso do Sul speelt in de cameravoering van Helcio Alemao Nagamine de hoofdrol. Als tussenland, waar geesten tussen de levenden dolen. Als kaalgegeten paradijs, waar onze westerse vraag naar biobrandstoffen als een bosbrand lijkt te woeden. En als sociaal vraagstuk.’