Babel icon_trailer.png

Neem vier verhalen, knip ze is stukjes, hussel ze door elkaar en je hebt één van de mooiste films van het jaar: BABEL. De film won in januari de Golden Globe voor beste film, maar moest het bij de Oscars afleggen tegen THE DEPARTED. Afgelopen voorjaar waren de voorstellingen bij ons allemaal uitverkocht. Begrijpelijk, want BABEL grijpt je aan van begin tot eind. Of van einde tot begin – het is maar hoe je het bekijkt.
Regisseur Gonzàlez Iñárritu en zijn vaste schrijver Guillermo Arriaga vertellen hun verhalen net als in AMORES PERROS en 21 GRAMS namelijk weer volstrekt a-chronologisch. In BABEL weten zij die aanpak te perfectioneren. Door het kwartet verhalen stukje bij beetje op te dienen krijgt de film een bijzondere spanningsboog, die tot in de allerlaatste scène wordt volgehouden. Bovendien beheersen de twee Mexicanen als geen ander de kunst van het weglaten: juist door scènes níet te laten zien wint de film aan kracht.
BABEL navertellen is ondoenlijk, maar gelukkig wist de Volkskrant het scenario in twee zinnen samen te vatten. ‘De personages – een rijk Amerikaans echtpaar op vakantie in Afrika; een Mexicaanse nanny in San Diego; een herdersgezin in het Noord-Afrikaanse gebergte; een meisje in Tokio – hebben geen controle over hun leven, of ze staan op het punt die te verliezen. Dwars door taalbarrières heen (...) wordt duidelijk dat paniek en angst er overal hetzelfde uitzien.’