preloader.gif vr 04 21:45
preloader.gif wo 09 20:30
preloader.gif vr 11 15:30
preloader.gif za 12 21:15
preloader.gif ma 14 20:30
MEI
i_tonya.jpg

I, Tonya

  • regie: Craig Gillespie

  • met: Margot Robbie • Sebastian Stan • Allison Janney

  • USA •biopic, drama, komedie • 2017 • 119 min.
  • Ook met Allison Janney:

  • Juno
  • juno.jpg

I, Tonya icon_reserveer.png

Tonya Harding is een talentvolle kunstrijdster in voorbereiding op de Olympische Spelen van Lillehammer in 1994, wanneer haar rivale Nancy Kerrigan wordt aangevallen en geslagen. In hoeverre is Tonya daarbij betrokken?



Het levensverhaal van Tonya Harding (Margot Robbie) is bijzonder. Haar vader is al vroeg uit haar leven verdwenen en haar veeleisende moeder LaVona (Allison Janney) doet er alles aan om van haar dochter een ster te maken. Al op vierjarige leeftijd krijgt ze kunstschaatsles en ze moet niet zeuren.

Tonya raakt bevriend met Jeff Gillooly en hoewel hij zeer gewelddadig is trouwt ze met hem. Jeff bemoeit zich met haar carrière, zelfs nadat ze gescheiden zijn. Hij vraagt zijn beste vriend om haar schaatsconcurrente te intimideren, maar dat loopt verschrikkelijk uit de hand.

Talent heeft Tonya zeker, ze is de eerste die een drievoudige axel springt, maar in de nette kunstschaatswereld wordt ze niet gewaardeerd. Ze is white trash en rijdt op muziek van ZZ Top in plaats van op klassieke muziek. Bovendien maakt ze haar kostuums zelf en is ze grofgebekt. Toch weet ze zich te plaatsen voor de Olympische Spelen, maar die lopen op een teleurstelling uit door een losse veter.

De acteursprestaties in I, TONYA zijn groots: Robbie kreeg een Oscarnominatie en Janney won voor haar rol als kreng van een moeder de Oscar voor beste vrouwelijke bijrol. In interviews met de werkelijke hoofdrolspelers horen we dat haar moeder alles voor haar opzij heeft gezet. In deze interviews wordt ook commen‐ taar gegeven op de gespeelde scènes, wat een komisch effect heeft. ‘I, TONYA is prettig verwarrend en roept vragen op over roem, slachtofferschap, media, sensatiezucht en de menselijke behoefte aan rechtlijnige verhalen’, aldus de Volkskrant die de film vier sterren gaf.