hannah.jpg

Hannah

Hannah

Als haar man plotseling wordt opgepakt en achter de tralies verdwijnt blijft Hannah alleen achter. We zien hoe Hannah (prachtrol van Charlotte Rampling) probeert door te gaan, maar langzaam maar zeker de grip op haar leven verliest.

Regisseur Andrea Pallaoro wist precies welke actrice hij voor de hoofdrol in dit intieme Franse drama moest hebben: de inmiddels 72‐jarige Charlotte Rampling. Als je de film bekijkt weet je ook waarom. Er is momenteel geen actrice die met zó weinig woorden zoveel gevoel in een rol kan leggen. En dat doet Rampling ook in deze film.

Nadat haar man is opgepakt probeert Hannah op de oude voet door te gaan: ze blijft schoonmaken in grote huizen, ze blijft naar haar acteerlessen gaan, ze bezoekt haar man in de gevangenis, ze blijft de metro nemen. Hannah verkeert in een staat van ontkenning en blijft de schijn ophouden. Als kijker krijgen we een paar hints over waarvoor haar man is opgepakt (Hannah ontvangt telefoontjes en er staat iemand te schreeuwen voor haar deur), maar helemaal duidelijk wordt het niet. Maar blijkbaar is het ernstig: haar familie wil haar niet meer zien, haar sportclubabonnement wordt om onduidelijke redenen opgezegd en zelfs haar hond lijkt in opstand te komen. Kleine dingen, die bij elkaar opgeteld ertoe leiden dat Hannah’s wereld zoals ze die kende langzaam maar zeker instort.

Rampling is ervoor geknipt om ons dat met haar ogen, gebaren en hoofdbewegingen te laten voelen. Ze is Hannah in haar berusting, Hannah in haar onbegrip en Hannah in haar huilbuien. De Brits‐Franse actrice beheerst bijna elk shot in deze indrukwekkende film, die je steeds meer naar de keel grijpt. Rampling kreeg voor haar rol dan ook de prijs voor beste actrice op het filmfestival van Venetië.