Florence Foster Jenkins

Vorig jaar vertoonden wij MARGUERITE, een Frans kostuumdrama over een rijke vrouw die gek is van muziek en die zichzelf heeft wijsgemaakt dat ze goed kan zingen. De film was losjes gebaseerd op het leven van de Amerikaanse societylady Florence Foster Jenkins, die ondanks haar gebrek aan zangtalent in 1944 de immense Carnegie Hall in New York afhuurde voor een concert van haarzelf. Zoals we vorig jaar al schreven werkte succesregisseur Stephen Frears (PHILOMENA, THE QUEEN) aan een film over deze kleurrijke Jenkins. Het resultaat is nu daar: FLORENCE FOSTER JENKINS, een komische biopic die gelukkig veel beter is dan de wat zouteloze titel.

Frears wist klinkende namen te strikken voor de hoofdrollen van zijn komedie: Meryl Streep als Florence Foster Jenkins en Hugh Grant als haar echtgenoot St. Clair Bayfield. Bayfield is een aristocratische Britse acteur die zijn geliefde koste wat kost probeert te beschermen tegen de pijnlijke waarheid: het gezang van Foster Jenkins klinkt voor toehoorders vreselijk vals, hoe prachtig de stem ook is die zij zélf in haar hoofd hoort. Dat wordt haar echter nooit verteld, want haar omgeving bestaat uit jaknikkers – waaronder professionele musici en critici – die door Bayfield worden betaald om haar te bewierroken.

Voor wie de tegenhanger MARGUERITE heeft gezien is FLORENCE FOSTER JENKINS extra de moeite waard, al staan beide films volledig op zichzelf. De dubbele bodem van Frears’ versie is dat Meryl Streep in werkelijkheid wel degelijk goed kan zingen, zoals ze eerder bewees in de Abba-musical MAMMA MIA. Niet voor niets was FLORENCE FOSTER JENKINS begin september de feestelijke openingsfilm van het FILM BY THE SEA-festival in Vlissingen.