Elle

Sinds ZWARTBOEK (2006) regisseerde Paul Verhoeven tien jaar lang geen echte speelfilm meer, afgezien van de geflopte TV-film STEEKSPEL (2012). Met ELLE maakt de inmiddels 77-jarige Verhoeven echter een comeback van jewelste: dit spannende drama ging afgelopen mei in première in Cannes, waar de regisseur zowel een staande ovatie kreeg als de hoogste waardering van de internationale filmpers.

ELLE gaat over Michèle, een rijke alleenstaande vrouw die de baas is van een succesvol bedrijf dat heftige videogames maakt. In het begin van de film wordt zij verkracht door een gemaskerde man die haar huis is binnengedrongen. Anders dan je zou verwachten doet ze echter geen aangifte: Michèle ruimt de rommel op, gaat in bad en live goes on. Pas een dag later vertelt ze tijdens een diner terloops wat haar is overkomen. Gaandeweg wordt duidelijk waarom ze zo reageert: Michèle heeft door een familietrauma geen vertrouwen meer in de politie. Bovendien blijft ze haar belager ontmoeten – aanvankelijk alleen in haar dromen, later ook in het echt. Uit liefde, of uit wraak?

ELLE wordt van begin tot eind gedragen door hoofdrolspeelster Isabelle Huppert. Zij speelt uiterst vilein, kil en doortrapt, maar blijft tegelijkertijd ook grappig én ontroerend – ze had er in Cannes de hoofdprijs voor verdiend.

ELLE mag dan een Franse productie zijn, het is wel een vintage Verhoeven. Ergo: dramatiek, spanning, schrikeffecten, zwarte humor, kinky sex en het nodige geweld – al lijkt Verhoeven wat dat betreft terughoudender geworden. De Volkskrant beloonde hem met de maximale score van vijf sterren: ‘Verhoeven begeeft zich niet alleen ver boven het Nederlandse speelfilmniveau, maar blaast ook de concurrerende jaaroogst aan Franse arthouse aan gort. ELLE is zo veel speelser, zo veel gedurfder.’