marguerite.jpg

Marguerite

Marguerite

Marguerite is rijk en gek op muziek. Haar man heeft echter maar weinig oog voor haar. Wat doe je dan als welgestelde iets oudere dame in het Frankrijk van de jaren twintig? Je organiseert een benefietconcert met professionele musici in je eigen landhuis, nodigt wat vrienden uit en sluit de avond af door zelf een aria te zingen.

Helaas is het gezang van Marguerite nog al vals, en alle gasten lachen haar besmuikt uit. Maar tegenover Marguerite zelf doet iedereen alsof het geweldig goed ging. Als de jonge verslaggever Beaumont dan ook nog een zogenaamd positieve sarcastische recensie schrijft nadat hij zich bij het concert naar binnen heeft gekletst, is Marguerite in de wolken. Ze besluit met Beaumont en haar trouwe bediende Madelbos dat ze klaar is voor het grotere werk. Na een uit de hand gelopen optreden in een nachtclub zet ze haar zinnen op een recital voor een groot publiek.

Marguerite (Catherine Frot) is een aandoenlijk naïeve vrouw, die wanhopig op zoek is naar waardering en liefde. Waar haar man Georges steeds als zij een concert heeft autopech krijgt, steunt haar bediende Madelbos haar door dik en dun. Haar ‘vrienden’ lijken vooral te wachten op haar demasqué.

MARGUERITE is een pijnlijke variant op de nieuwe kleren van de keizer. Als je naar de film kijkt gun je haar – met zweet in je handen – haar succes, maar och wat zingt ze vals. Des te opmerkelijker dat de film losjes gebaseerd is op het leven van de Amerikaanse societydame Florence Foster Jenkins, die ondanks haar gebrek aan zangtalent in 1944 Carnegie Hall afhuurde. Regisseur Stephen Frears werkt aan een film over Jenkins met Meryl Streep in de hoofdrol.