Youth - la giovinezza

Zelden waren de verwachtingen zó hoog gespannen als bij de nieuwste film van Paolo Sorrentino, wiens Oscar-winnaar LA GRANDE BELLEZZA commercieel én artistiek een megasucces was. Zelden ook zullen die verwachtingen zó goed zijn ingelost als bij de opvolger YOUTH - LA GIOVENEZZA. Na de première in Cannes waren critici bijna unaniem lyrisch. Een kleine greep: ‘Sorrentino reaches new heights of showy, utterly tasteful magnificence’ (Screen International) en ‘A voluptuary’s feast, a full-body immersion in the sensory pleasures of cinema’ (The Hollywood Reporter).

En dat terwijl de Italiaanse regisseur dit keer een compleet andere film maakte. Niet in zijn moedertaal, maar in het Engels. Zonder zijn vaste acteur Toni Servillo, maar mét Hollywoodsterren Michael Caine en Harvey Keitel. Zij stelen de show als krasse knarren die hun pensioen doorbrengen in een luxe kuuroord in Zwitserland.

Caine speelt de wereldberoemde Britse componist en dirigent Fred Ballinger, die de nodige sores heeft. De Britse Queen wil hem in Londen ridderen en nog één laatste keer zijn bekendste werk laten opvoeren, maar daar heeft Ballinger helemaal geen zin in. Liever ligt hij in het zwembad met zijn oude Amerikaanse vriend, de gevierde scenarioschrijver Mick Boyle (Keitel) die aan zijn laatste script werkt. Ze genieten er van het Zwitserleven en kunnen er vrijuit spreken over hun ouderdomskwalen.

Via zijn twee hoofdpersonages – en de (jonge) mensen die ze in het kuuroord ontmoeten – snijdt Sorrentino allerlei thema’s aan. Ouderdom en afscheid natuurlijk, maar ook de kracht van ons geheugen en van de liefde. Hoewel YOUTH minder exuberant is dan LA GRANDE BELLEZZA, blijft het 100% Sorrentino: grappig, Felliniesque, geweldig gefilmd en vol ideeën en ideetjes.