45_years.jpg

45 years

45 years

Hoe goed ken je elkaar eigenlijk? Hoe goed kun je iemand anders kennen, zelfs als je al heel lang samen bent? Dat zijn de hamvragen in 45 YEARS. Kate (acteerkanon Charlotte Rampling) en Geoff (Tom Courtenay) zijn al een mensenleven lang bij elkaar. De film begint een week voordat ze een feest geven ter ere van hun 45e trouwdag. Op een mistige herfstochtend laat Kate, zoals altijd, de hond uit. Ontspannen maakt ze een praatje met de postbode, die vroeger als leerling bij haar in de klas heeft gezeten. Binnen wacht Geoff.

Hij is van slag, wijst op een brief die hij heeft gekregen: ‘Ze hebben Katia gevonden. Na meer dan 50 jaar.’ Kate zet eerst maar eens thee – routine biedt houvast. Katia was de vriendin met wie Geoff in 1962 door Zwitserland trok. Daar is ze tijdens een bergwandeling in een rotsspleet gevallen en overleden. Nu hebben ze haar lichaam in de sneeuw gevonden. Wat moet hij doen? Geoff steekt voor het eerst sinds tijden een sigaret op.

Het echtpaar gaat door met de voorbereidingen van het feest, ze gaan op stap met vrienden, zoeken muziek uit, maar de brief smeult als een veenbrand. Hij blijft hen bezighouden. Wat als Katia was blijven leven? En hoewel het leven zo op het oog voortkabbelt, kijkt vooral Kate met een andere blik terug op haar huwelijk.

Rampling en Courtenay zijn geweldig op dreef als oudere echtelieden die zorgzaam kibbelend en pratend hun levens delen. Ze lijken perfect gelukkig, tot de gewraakte brief komt. Het maakt 45 YEARS tot een fascinerende film, die op een ingetogen manier vragen stelt die nooit beantwoord zijn.