les_beaux_jours.jpg

Les beaux jours

Les beaux jours icon_trailer.png

In LES BEAUX JOURS kan de zestigjarige Caroline (Fanny Ardant) nog niet goed overweg met de vrijheid en oceaan van tijd die ze zichzelf in de schoot heeft geworpen. Na het overlijden van haar beste vriendin, nu een half jaar geleden, heeft ze vol overtuiging haar werk neergelegd. Ondanks haar intense verdriet beseft ze ook dat zij nog de kans heeft om van alles uit het leven te halen. Vandaar het rigoureuze besluit om haar tandartspraktijk te sluiten.

Nu het zover is voelt Caroline zich op een dwaalspoor beland. Ze moet zichzelf resetten om haar leven een nieuwe impuls te geven. Bij haar drukbezette man hoeft ze niet aan te kloppen en haar dochters hebben zo hun eigen leven. Wel trakteren die hun moeder op een abonnement van buurthuis Les beaux jours. Daar kan Caroline zich tussen leeftijdgenoten bijscholen in computers, toneelspelen of pottenbakken. Maar moet dit nu haar levensinvulling worden?

Als ze van docent Julien (Laurent Lafitte) meer dan de gebruikelijke aandacht krijgt, kan Caroline die vraag voorlopig naast zich neerleggen. Ze laat zich in no time verleiden, ook al is haar veroveraar twintig jaar jonger. Dankbaar maakt ze gebruik van de wending in haar leven en plukt ze elke dag. Dat hun affaire van tijdelijke aard zal zijn, deert haar niet. Het geluk ligt nú voor het oprapen. Is dat wel zo?

Regisseur Marion Vernoux verfilmt met LES BEAUX JOURS een trendy thema: de kunst van het ouder worden. Hoe zinvol of prettig kan het leven nog zijn in die fase? Vernoux geeft er een positieve draai aan en veterane Ardant voelt dat goed aan. ‘Ardant maakt zich de rol prachtig eigen: ze is uitdagend dwars en soms ook verlegen’, aldus de Volkskrant.