a_perdre_la_raison.jpg

À perdre la raison

À perdre la raison

Sommige films komen aan als een mokerslag: ze zijn zó krachtig dat ze je als kijker volledig uit het veld kunnen slaan. Het Belgisch-Franse À PERDRE LA RAISON is zo’n film. Dit drama is gebaseerd op een waargebeurd verhaal in het Belgische Nijvel, waar een moeder in 2007 haar eigen kinderen vermoordde. Waarom in vredesnaam? En hoe kon dit gebeuren? Op die vragen geeft de jonge Waalse regisseur Joachim Lafosse wijselijk geen rechtstreeks antwoord - dat mag de kijker voor zichzelf uitmaken.
À PERDRE LA RAISON gaat over Murielle, een jonge vrouw die een heel gelukkige relatie lijkt te hebben met haar vriend Mounir. Ze wonen samen in één huis met André, de vader van Mounir. Al snel krijgt het stel vier kinderen, maar gaandeweg ontstaan er barsten in het geluk van Murielle. De last om vier kleine kinderen op te voeden valt haar steeds zwaarder, de verhouding met haar bemoeizuchtige schoonvader wordt steeds benauwender, de relatie met haar vriend komt onder druk te staan. Deze en andere ingrediënten drijven Murielle in een depressie en uiteindelijk zelfs tot waanzin.
Lafosse zet zichzelf met À PERDRE LA RAISON opnieuw in de schijnwerpers als groot talent. Na zijn doorbraakdrama NUE PROPRIÉTE (met Isabelle Huppert) overspeelde hij zijn hand met ÉLÈVE LIBRE, maar nu lijkt hij weer helemaal terug. Met veel dank aan hoofdrolspeelster Émilie Dequenne (ROSETTA, LA FILLE DU RER), die een haast onwaarschijnlijk sterke rol speelt als ontspoorde moeder. ‘Geen wonder dat Dequenne op het filmfestival van Cannes een prijs won voor beste actrice. Ze sleurt je mee in Murielle’s maalstroom, ook wanneer er op dit reddeloos verloren personage al lang geen grip meer te krijgen valt’, aldus de Volkskrant.