laurence_anyways.jpg

Laurence Anyways

Laurence Anyways icon_trailer.png

Pas 23 jaar is de Canadese regisseur Xavier Dolan en nu al heeft hij drie bejubelde fims op zijn naam. Niet voor niets geldt hij als het jongste wonderkind van de cinema - in ieder geval van de Franstalige film. Want na J'AI TUÉ MA MÈRE (2009) en LES AMOURS IMAGINAIRES (2010) mocht Dolan dit jaar ook zijn derde film in Cannes presenteren: LAURENCE ANYWAYS, een transgenderdrama van ruim 2,5 uur. Een hypergestileerde film, waarin de regisseur een waar bombardement aan muziek, kleuren en emoties op zijn toeschouwers loslaat.
LAURENCE ANYWAYS begint eind jaren tachtig en vertelt het verhaal van de jonge hippe Laurence (Melvil Poupaud) en zijn al even hippe vriendin Fred (Suzanne Clément). Ze zijn hopeloos verliefd op elkaar, maar gaandeweg lijkt het een uitzichtloze liefde te worden. Laurence blijkt namelijk een transgender: een vrouw die geboren is in het lichaam van een man. Vandaar dat hij van geslacht wil veranderen. Maar wat voor consequenties heeft dat voor zijn band met Fred? Om die vraag draait het allemaal in LAURENCE ANYWAYS.
De Filmkrant weet het antwoord fraai te verwoorden: ‘De jarenlange relatie tussen Laurence en Fred is de vulkaan waaruit kleine uitbarstingen steeds het landschap van de liefde verschroeien, veranderen en vruchtbaar maken. De uiteindelijke boodschap van de film is mild en humanistisch: mensen zijn mensen en niet tot hun sekse of gender te reduceren. De weg daar naartoe is pijnlijk en heftig, vol begrijpelijke zelfhaat en twijfel en sociale druk.'