tot_altijd.jpg

Tot altijd

Tot altijd

Drinkend, dansend en demonstrerend tegen Amerikaanse kruisraketten worden ze vrienden in de woelige jaren tachtig. Mario, Thomas, hun beider vriendinnetje Lynn en de clown van het stel, Speck. Samen groeien ze op. In het flitsende begin van TOT ALTIJD zien we ze vrijen, trouwen, kinderen krijgen, weer scheiden en carrières beginnen. Thomas wordt arts, Speck ontwikkelt zich tot filosoof en Mario met de grote mond gaat de politiek in. En, zoals dat gaat, Lynn verdwijnt uit beeld.
Dan begint Mario zich steeds beroerder te voelen. Langzaam wordt duidelijk dat het serieus mis is. Het is Thomas die zijn beste vriend de diagnose moet vertellen: Mario heeft multiple sclerose. Een sluipende ziekte, en Mario gaat strijdbaar het gevecht aan. Dat krijgt een wrange extra dimensie doordat hij als Vlaams politicus één van de grote voorvechters is van de wettelijke regeling van euthanasie. Thomas, als arts, is fel tegen.
Tegen de achtergrond van deze politieke strijd probeert Mario zich staande te houden. Omringd door een uitdijende vriendengroep, laat hij het leven zo veel mogelijk gewoon doorgaan. Aanvankelijk vol optimisme, al was het maar vanwege zijn zoontje. Maar de aftakeling zet door, en Mario vraagt uitgerekend Thomas of deze hem, als het leven niet meer draaglijk zal zijn, ‘naar de nooduitgang’ wil helpen.
In TOT ALTIJD, dat door het ijzersterke spel van Koen de Graeve (Mario) en Geert van Rampelberg (Thomas) nergens ontspoort, vertelt regisseur Nic Balthazar het waargebeurde verhaal achter de invoering van de Belgische euthanasiewet in 2002. MS-patiënt en politicus Mario Verstraete was één van de voorstanders van die wet. Hij was ook de eerste patiënt die nog in 2002 een beroep op de wet deed. Mario Verstraete was 39 jaar toen hij overleed.