Jane Eyre icon_trailer.png

Zoals muzikanten telkens opnieuw klassieke popnummers coveren, zo werpen regisseurs zich graag op een herverfilming van klassieke boeken. Shakespeare, Dickens, Doyle, Brontë - you name it. Soms gaat het om volstrekt nieuwe interpretaties, zoals Baz Luhrman’s briljante ROMEO+JULIET waarin Shakespeare werd gekoppeld aan de muziek van Radiohead. Of zoals het binnenkort te verschijnen WUTHERING HEIGHTS, waarin Andrea Arnold de klassieker van Emily Brontë in een revolutionair nieuw jasje steekt.
De Amerikaanse regisseur Cary Fukungana (bekend van SIN NOMBRE) verfilmde dit jaar JANE EYRE van Charlotte Brontë. Hoewel het volgens de Internet Movie DataBase al de twaalfde (!) verfilming van dit boek is, wist Fukungana er wel degelijk iets aan toe te voegen. Zijn JANE EYRE blijft dicht bij het orgineel, maar de regisseur durfde het wel aan om het beroemde verhaal in te dikken en de structuur ervan aan te passen.
Over het verhaal zélf kunnen we waarschijnlijk kort zijn: de film gaat over het weesmeisje Jane Eyre, die door haar tante verstoten wordt en onder harde omstandigheden opgroeit in een weeshuis. Eenmaal volwassen gaat ze als een soort au pair aan de slag in het landhuis van Edward Rochester, een rijke maar ongelukkige lord met een pijnlijk verleden. Tussen de twee bloeit een onmogelijke liefde op, die uiteindelijk leidt tot een zeer dramatische ontknoping.
Fukungana’s JANE EYRE is een kostuumdrama met een hoofdetter K én een hoofletter D. Bij vlagen donker en duister, vol onheilspellende luchten en landschappen. Maar bij vlagen ook erg romantisch, vol smachtende blikken en gestolen kussen. Met dank aan de chemie tussen de jonge hoofdrolspeelster Mia Wasikowska (THE KIDS ARE ALLRIGHT) en Michael Fassbinder (HUNGER, SHAME), plus de bijrollen van sterren als Judi Dench, Jamie Bell en Sally Hawkins.